De voorruit is grotendeels beslagen en het lijkt er verdacht veel op dat ik met m’n Seatje in een aquarium rondrijd. Ongelooflijk wat een water. Nadat de hoos-bui echt is losgebarsten heb ik in een rondje al vijf auto’s ingehaald, dat gaat goed. Balans in de auto is nu van levensbelang houd ik mezelf voor. Geen bruuske bewegingen want dan verliezen de afgetrapte Toyo’s meteen het contact met de ondergelopen baan. In dit geval het verschil tussen rijden en varen. Dat betekent eerder beginnen met remmen, progressief remdruk opbouwen, blokkeren door terugschakelen voorkomen, netjes insturen, grip zoeken en dan pas met beleid op het gas. Ondertussen blijf ik angstvallig een paar meter van de ideale lijn af….., dit is op eieren rijden. Glijden, glibberen en schaatsen in een poging om zo snel mogelijk te blijven rijden. Nu kan je veel goed maken, als je maar blijft rijden. In het Scheivlak staan er twee auto’s in het grind, in de Renault nog twee. Achter me zit een Golf, die kan me nooit pakken, ik ben lichter en heb minder brede sloffen. Hij probeert het toch bij aanremmen Audi-S. Te hard, te laat remmen, blokkerend en schuivend zie ik hem in de achteruitspiegel komen. Angstvallig blijf ik uiterst links, wordt keurig door het Golfje ingehaald die voor me de grindbak in schuift. Ik draai net achter hem langs het eerste deel van de S in. Onder het motto het beste vermaak is leedvermaak kan ik een grijns niet onderdrukken. Door Kuhmo, nog een auto in het grind. Jessis wat is de boel beslagen, grip, versnellen. Bos uit, grip zoeken, versnellen……, ongelooflijk dat je niet gaat drijven op de centimeters water die er op de baan staan. Dan, verschuift plotseling het beeld door de voorruit naar niet gebruikelijk op dit punt van de baan. Je weet ook meteen dat je de auto kwijt gaat raken in dit soort situaties, je voelt het vanuit de zitting van je stoel. Het Seatje drijft, en erger de achterkant begint de voorkant in te halen. Tegensturen, tegensturen, ik hou em, ja ik hou eemmmm……, net niet. Vangrail , rood witte cerbstones en ik zie door de zij-ruit Ferrie van Duivenvoorde aankomen in de Golf. Als ik de vangrail maar niet raak. Honderdtachtig graden, dan rij ik nu achterstevoren het rechte stuk op denk ik in een flits. Tweehonderdveertig graden, nog niets geraakt. Driehonderd graden, de achterkant begint aanstalten te maken om te stoppen met het inhalen van de voorkant. Als ik nu op tijd terugstuur kan ik in de goede richting weer verder. Driehonderdzestig graden, terugschakelen naar twee. Het Seatje hervat alsof er niets is gebeurd de normale routine weer, dat wil zeggen voorwaarts met de koplampen richting Tarzan. Adrenaline level maximaal, inclusief een grijns en de mazzel dat ik niets ben tegengekomen. Geen gelul, meteen in maximaal tempo weer verder…… Op start en finish wordt het code 60 signaal uitgehangen….., jammer het ging net zo lekker!
Dit korte fragment van een paar kilometer uit de 12 uurs-race geeft maar weer eens aan waarom het hard rijden op het circuit zo vreselijk leuk is, verslavend. Het was best een lange race, alhoewel, wat is 12 uur als je plezier hebt. We eindigden als 6e, maar dat is voor de statistieken en zegt niets over de bakkenvol plezier die aan die uitslag vooraf gingen. Iedereen die op wat voor een manier aan deze racedag hebben bijgedragen bedankt.
De bemanning van “Sparrowspeed” auto nummer 9.
